Niedziela Laetare to szczególny dzień w liturgii. Obchodzona jest ona w czwartą niedzielę Wielkiego Postu, a jej nazwa pochodzi z języka łacińskiego i oznacza „Raduj się”. Słowa te nawiązują do pierwszych słów antyfony śpiewanej w tym dniu na wejście: „Laetare, Ierusalem…”  czyli „Raduj się, Jeruzalem…”. Niedziela radości nie przez przypadek nosi taką nazwę, gdyż ma przypominać nam, że zbliżające się święta Wielkanocne to święta pełne nadziei i radości ze zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Pokazuje przewagę światła nad ciemnością.

Laetare, Ierusalem: et conventum facite,
omnes qui diligitis eam:
gaudete cum laetitia, qui in tristitia fuistis:
ut exsultetis, et satiemini ab uberibus consolationis vestrae

Raduj się, Jerozolimo,
zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie.
Cieszcie się, wy, którzy byliście smutni,
weselcie się i nasycajcie u źródła waszej pociechy

Dzień ten często nazywany jest także „Niedzielą różową”, ponieważ kolor liturgiczny zmienia się z fioletowego na różowy. To jeden z dwóch dni w roku, kiedy kapłan może sprawować liturgię w szatach tego koloru. Używa się ich również w Niedzielę „Gaudete”, czyli w III niedzielę Adwentu, która zapowiada przyjście Chrystusa i odkupienie, jakie przyniesie. Radość jest więc postawą człowieka wierzącego. Kościół bardzo często zaprasza nas do tego, abyśmy pośród trudnych tajemnic naszej wiary, zawsze pamiętali o tym, że nasza wiara jest radosna, że z Panem Jezusem chrześcijanin jest szczęśliwy i może okazywać radość płynąca z głębi serca.

W liturgii Wielkiego Postu obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Kolor ten ma przywoływać na myśl pokutę i oczekiwanie. Dlatego też Niedziela Laetare wprowadza pewną przerwę w atmosferze pokuty i refleksji, charakterystycznej dla Wielkiego Postu. Niedziela Laetare ma przypomnieć wierzącym, że nawet w czasie postu, przygotowującego do Triduum Paschalnego, warto odkryć radość płynącą z nadziei zbawienia. Choć Wielki Post to czas zadumy, czas pokuty i nawrócenia, jednak niedziela radości ma przypomnieć o nadchodzącym Zmartwychwstaniu Chrystusa. Treści tej niedzieli ukazują właściwą postawę chrześcijanina, który choć czyni pokutę, rozważa Mękę Pana Jezusa to jednak jest człowiekiem radości, zwycięstwa Pana Jezusa nad śmiercią i ludzkim grzechem.