Misyjne wiadomości z Afryki

Moja misyjna przygoda zaczęła sie 12 czerwca 1984 roku. Wyjechałam najpierw do Włoch do Domu Generalnego, by poznać z bliska serce Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych. Uczyłam się języka naszego Założyciela św. Jana Bosko i Współzałożycielki św. Marii Dominiki Mazzarello. Spotykałam się z nimi w ich miejscu urodzenia i życia. To sprawiło, że bardziej pokochałam moje / nasze Zgromadzenie (siostry Salezjanki). Przełożeni obserwowali przydatność neomisjonarek, a my przygotowałyśmy się do przyszłej pracy na misjach uczęszczając na uniwersytet Urbanianum. Po roku nasza grupa 21 sióstr rozproszyła się po różnych krajach. Ja z trójką innych Polek pojechałyśmy do Anglii, do Oxfordu na naukę języka angielskiego. Przy okazji uczęszczałam na kurs chorób tropikalnych.

Z wykształcenia jestem pielęgniarką, wiedziałam, że będę pracować w naszej przychodni bez lekarza. I tak 5 lutego 1987 roku moje nogi stanęły na ziemi kenijskiej, gdzie rozpoczęłam prawdziwą misję, prowadząc przychodnię z lokalną pielęgniarką. Rozpoczęłyśmy w jednym pokoju, obecnie jest to zakrystia. Lekarstwa leżały w pudełkach na podłodze. W przychodni były tylko fundamenty. Nasza misja była 9 km od miasta Embu, mimo to ludzi przybywało. Po 9 latach dostałam zmianę na inną placówkę, Makuju. Praca szła pełnym torem, ale siostry mieszkały w domku Salezjanów przeznaczonym dla wolontariuszy. Na mnie nałożyli nowy obowiązek ekonomki domowej, księgowość, zaopatrzenie dla wspólnoty około 30 osób, 3 siostry i dziewczęta przygotowujące się do włączenia się w nasze szeregi. Z czasem nadzór nad budową naszego domu. Trzeba było być hydraulikiem, by zmienić kran, elektrykiem, by zmienić żarówkę, naprawić żelazko, stolarzem, by pokazać, gdzie ma poprawić lub jak zrobić. Przy okazji budowlańcem. Niektórzy pracownicy pytali, gdzie się uczyłam tych zawodów. W przychodni bywało nawet 500 osób dziennie. Do pomocy miałam kilka pielęgniarek, dwie osoby przyuczone w laboratorium i pani do sprzątania. W porze deszczowej przynosili na nogach nawet wiadro błota do pokojów. Nasza przychodnia stawała się sławna. Ludzie odesłani z państwowych przychodni do dużego szpitala przychodzili do nas, szukając pomocy. Opatrzność Boża czuwała nad nami. Nikogo z chorych, potrzebujących nie odesłałam bez pomocy z braku pieniędzy. Jakże prawdziwe są słowa Jezusa ,,Dajcie, a będzie wam dane". Powtarzam ciągle te słowa innym. Tak minęło 21 lat mojej i posługi w Kenii. Następnie dwa lata w Sudanie Południowym w szkole: przygotowanie obiadu dla dzieci i nauczycieli, remont ławek szkolnych, dzieci siedziały na podłodze… Budowa domu dla sióstr. Nie było łatwo, ale Opatrzność też była ze mną. Żołnierze z Kenii trzymający pokój w Sudanie Południowym przychodzili z pomocą w różnych potrzebach. Uważali mnie za swoją. Miłe wspomnienia pozostały.

Obecnie od 2010 roku mieszkam w Etiopii. Zostawiłam pielęgniarstwo, tylko w niektórych wypadkach udzielam pomocy. Zostało mi ekonomstwo. Co prowadzimy w Dilla? Przedszkole, college, dożywianie dzieci i rodzin, przychodnię, program adopcji na odległość dla około 500 dzieci, pisanie projektów, budowę domu dla wolontariuszy, remonty po 30 latch użytkowania i ostatnio budowę sal dla college'u z pomocą Ministerstwa Spraw Zagranicznych z Polski. Od roku jestem w Addisie Abeba. Tutaj są dzieci od 4-latków z przedszkola do egzaminu maturalnego. Serdeczne Bóg zapłać dla wszystkich Darczyńców z Polski poprzez organizacie, Fundacje i osobiste.

s. Helena Kamińska
Addis Abeba, 4 marca 2025