Drodzy, niedawno gromadziliśmy się, wspominając przyjście Jezusa Chrystusa na świat, śpiewaliśmy kolędy, radowaliśmy się tym, co pasterzom w Betlejem ogłosili Aniołowie, a teraz wkraczamy w kolejny okres liturgiczny – rozpoczęliśmy Wielki Post. W jaki sposób łączy się on z tym, co niedawno świętowaliśmy? Czy jest możliwe połączenie betlejemskiej radości z zadumą i pokutnym wymiarem tych najbliższych czterdziestu dni? (Wielki Post z języka łacińskiego to dosłownie Quadragesima, czyli Czterdziestnica).

Jest to kolejny Wielki Post w naszym życiu. Ponownie jesteśmy zaproszeni w tym okresie do szczególnej zadumy nad własną egzystencją. Jak ja rozumiem Wielki Post? Co on dla mnie oznacza? Czy jest to wyłącznie okres podejmowania określonych postanowień? Jaki mam cel w tym, że podejmuję jakiś wysiłek czy zobowiązanie? Kim w tej „otoczce” jest dla mnie Chrystus? To tylko przykłady pytań, jakie mogą się w nas zrodzić, kiedy zastanawiamy się nad celowością Wielkiego Postu.

Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod Prawem, aby wykupił tych, którzy podlegali Prawu, abyśmy mogli otrzymać przybrane synostwo (Ga 4, 4-5). Fragment ten z Listu św. Pawła Apostoła do Galatów najczęściej kojarzy nam się z Uroczystością Narodzenia Pańskiego. Z drugiej jednak strony to właśnie Golgota – męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa są doskonałym wypełnieniem, jak i początkiem. Ta „pełnia czasów” określa namacalne spotkanie się Boga i człowieka w osobie Jezusa Chrystusa. Dzięki temu, że Syn Boży wcielił się w naszą naturę możemy odkrywać rzeczywiście „samego siebie” w Jego świetle – to, jacy powinniśmy być.

W tym kluczu dostrzec można, że Wielki Post to idealny czas na rozpoczęcie zmian w codziennym życiu – podejmowanie różnorakich postanowień skupia naszą uwagę na hartowaniu własnego „ja”, aby stawać się lepszymi ludźmi na wzór Chrystusa. Sens ten dostrzegamy w tekście kolekty na pierwszą Niedzielę Wielkiego Postu: Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy przez doroczne ćwiczenia wielkopostne postępowali w rozumieniu tajemnicy Chrystusa (…). Każdy z nas jest pielgrzymem, człowiekiem w drodze do Nieba, a więc „nawracanie się” to czas współpracy naszych codziennych wysiłków z łaską samego Boga.

Wróćmy jednak do pytania o „cel”. Dlaczego angażujemy się w te wielkopostne ćwiczenia? Odpowiedź daje nam kolejna część kolekty: …i dzięki Jego łasce prowadzili święte życie. Prowadzenie życia na wzór postawy Chrystusa ukierunkowuje nas na ostateczny cel – Niebo. Upodabniamy się do Niego samego i czerpiemy z tego, co głosił, abyśmy stawali się coraz lepszymi chrześcijanami.

Wejdźmy z nadzieją w ten Wielki Post i skorzystajmy z tego okresu jak najlepiej. To, co podczas niego wspominamy – mękę i śmierć Chrystusa, przygotowują nas na celebrowanie Jego zmartwychwstania – momentu, który jest dla nas znakiem drogowym na dalsze ziemskie pielgrzymowanie. Idziemy przez życie, mając na celu „zmartwychwstanie”. A w tym kroczeniu wspiera nas sam Jezus Chrystus.