1. czytanie (Rdz 28,10-22a)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Kiedy Jakub wyszedłszy z Beer-Szeby wędrował do Charanu, trafił na jakieś miejsce i tam się zatrzymał na nocleg, gdyż słońce już zaszło. Wziął więc z tego miejsca kamień i podłożył go sobie pod głowę, układając się do snu na tym właśnie miejscu. We śnie ujrzał drabinę opartą na ziemi, sięgającą swym wierzchołkiem nieba, oraz aniołów Bożych, którzy wchodzili w górę i schodzili na dół. A oto Pan stał na jej szczycie i mówił: „Ja jestem Pan, Bóg Abrahama i Bóg Izaaka. Ziemię, na której leżysz, oddaję tobie i twemu potomstwu. A potomstwo twe będzie tak liczne jak proch ziemi, ty zaś rozprzestrzenisz się na zachód i na wschód, na północ i na południe; wszystkie plemiona ziemi otrzymają błogosławieństwo przez ciebie i przez twych potomków. Ja jestem z tobą i będę cię strzegł, gdziekolwiek się udasz; a potem sprowadzę cię do tego kraju. Bo nie opuszczę cię, dopóki nie spełnię tego, co ci obiecuję”. A gdy Jakub zbudził się ze snu, pomyślał: „Prawdziwie Pan jest na tym miejscu, a ja nie wiedziałem”. I zdjęty trwogą rzekł: „O, jakże miejsce to przejmuje grozą! Prawdziwie jest to dom Boga i brama do nieba!” Wstawszy więc rano, wziął ów kamień, który podłożył sobie pod głowę, postawił go jako stelę i rozlał na jego wierzchu oliwę. I dał temu miejscu nazwę Betel. Natomiast pierwotna nazwa tego miejsca była Luz. Po czym złożył taki ślub: „Jeżeli Pan Bóg będzie ze mną, strzegąc mnie w drodze, w którą wyruszyłem, jeżeli da mi chleb do jedzenia i ubranie do okrycia się i jeżeli wrócę szczęśliwie do domu ojca mojego, Pan będzie moim Bogiem. Ten zaś kamień, który postawiłem jako stelę, będzie domem Boga”.

Ewangelia (Mt 9,18-26)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus mówił, pewien zwierzchnik synagogi przyszedł do Niego i oddając pokłon, prosił: „Panie, moja córka dopiero co skonała, lecz przyjdź i włóż na nią rękę, a żyć będzie”. Jezus wstał i wraz z uczniami poszedł za nim. Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza. Bo sobie mówiła: „Żebym się choć Jego płaszcza dotknęła, a będę zdrowa”. Jezus obrócił się i widząc ją, rzekł: „Ufaj córko; twoja wiara cię ocaliła”. I od tej chwili kobieta była zdrowa. Gdy Jezus przyszedł do domu zwierzchnika i zobaczył fletnistów oraz tłum zgiełkliwy, rzekł: „Usuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi”. A oni wyśmiewali Go. Skoro jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała. Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej okolicy.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Dzisiaj Pan Bóg przypomina nam, jak wielką wagę ma wiara i Boża obecność w naszym codziennym życiu.

W Starym Testamencie widzimy Jakuba, który w czasie trudnej podróży zatrzymuje się na noc i ma niezwykły sen. Widzi drabinę sięgającą nieba i aniołów, a na jej szczycie stoi sam Bóg, który mówi mu: „Jestem z tobą. Będę cię strzegł i nigdy cię nie opuszczę”. Jakub doświadcza obecności Boga w zupełnie zwyczajnym miejscu. To uczy nas, że Bóg jest z nami nawet wtedy, gdy czujemy się samotni, zagubieni, daleko od domu.

Ewangelia pokazuje, jak potężna jest wiara w działanie Jezusa. Kobieta, która przez dwanaście lat cierpiała, wierzyła, że wystarczy dotknąć się Jego płaszcza – i została uzdrowiona. A ojciec, który właśnie stracił córkę, ufa Jezusowi do końca. I Jezus odpowiada: „Ufaj, twoja wiara cię ocaliła” – i wskrzesił dziewczynkę do życia.

To wszystko mówi nam jedno: kiedy ufamy Bogu – nawet w trudnych chwilach – On działa. Czasem po cichu, czasem cudownie, ale zawsze wiernie.

Krótka nauka na dziś

Bóg jest z nami w każdej drodze życia, nawet jeśli tego nie zauważamy. Jeśli Mu zaufasz – jak Jakub, kobieta chora i ojciec zrozpaczony – On poprowadzi cię przez wszystko, czego się boisz.