Słowo na dziś - 28.11.2025

1. czytanie (Dn 7,2-14)

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Ujrzałem swoją wizję w nocy. Oto cztery wichry nieba wzburzyły wielkie morze. Cztery ogromne bestie wyszły z morza, a jedna różniła się od drugiej. Pierwsza podobna była do lwa i miała skrzydła orle. Patrzyłem, a oto wyrwano jej skrzydła, ją zaś samą uniesiono w górę i postawiono jak człowieka na dwu nogach, dając jej ludzkie serce. A oto druga bestia, zupełnie inna, podobna do niedźwiedzia, z jednej strony podparta, a trzy żebra miała w paszczy między zębami. Mówiono do niej: „Podnieś się. Pożeraj wiele mięsa”. Potem patrzyłem, a oto inna bestia, podobna do pantery, mająca na swym grzbiecie cztery plisie skrzydła. Bestia ta miała cztery głowy; jej to powierzono władzę. Następnie patrzyłem i ujrzałem w nocnych widzeniach, a oto czwarta bestia, okropna i przerażająca, o nadzwyczajnej sile. Miała wielkie zęby z żelaza i miedziane pazury; pożerała i kruszyła, depcąc nogami to, co pozostawało. Różniła się od wszystkich poprzednich bestii i miała dziesięć rogów. Gdy przypatrywałem się rogom, oto inny mały róg wyrósł między nimi i trzy spośród pierwszych rogów zostały przed nim wyrwane. Miał on oczy podobne do ludzkich oczu i usta, które mówiły wielkie rzeczy. Patrzyłem, aż postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce. Szata Jego była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jakby z czystej wełny. Tron Jego był z ognistych płomieni, jego koła to płonący ogień. Strumień ognia się rozlewał i wypływał sprzed Niego. Tysiąc tysięcy służyło Mu, a dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy stało przed Nim. Sąd zasiadł i otwarto księgi. Z powodu gwaru wielkich słów, jakie wypowiadał róg, patrzyłem, aż zabito bestię; ciało jej uległo zniszczeniu i wydano je na spalenie. Także innym bestiom odebrano władzę, ale ustalono okres trwania ich życia co do czasu i godziny. Patrzałem w nocnych widzeniach, a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Ewangelia (Łk 21,29-33)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść: „Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże. Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

W pierwszym czytaniu Daniel widzi cztery potężne bestie. Symbolizują one wielkie królestwa i siły tego świata: potężne, groźne, budzące lęk. Wszystkie jednak przemijają. Żadne ziemskie panowanie, żadna potęga, żadna siła zbudowana wyłącznie na ludzkiej mocy nie jest wieczna. A potem pojawia się postać „Syna Człowieczego” – kogoś, kto przychodzi z nieba, w pokoju, a nie w przemocy. To zapowiedź Chrystusa, którego panowanie nie ma końca. To Królestwo pełne prawdy, dobra i miłosierdzia. Ono jest trwałe. Wszystko inne — choćby wyglądało potężnie — z czasem upadnie.

W Ewangelii Jezus przypomina, że tak jak po pąkach na drzewach poznajemy, że zbliża się lato, tak po wydarzeniach w świecie możemy rozpoznać, że Królestwo Boże jest blisko. On mówi: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.” To znaczy, że Boże obietnice nie łamią się, nie starzeją i nie tracą ważności. Możemy oprzeć na nich swoje życie.

Dzisiejsza nauka jest jasna: nie bójmy się sił świata, które czasem wydają się wielkie i przytłaczające. One nie są ostatnim słowem. Ostatnie słowo należy do Boga. Trzymajmy się Jego słowa, bo ono jest jedynym pewnym fundamentem.

Krótka nauka na dziś

To, co ziemskie, choćby wyglądało potężnie, przemija, ale Boże królestwo trwa wiecznie. Dlatego warto oprzeć swoje życie na słowie Chrystusa, bo ono nigdy nie zawiedzie.