Słowo na dziś - 30.04.2026

1. czytanie (Dz 13, 13-25)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączając się od nich.

Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień szabatu do synagogi i usiedli. Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich ze słowami: «Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu».

Wstał więc Paweł i skinąwszy ręką, przemówił:

«Słuchajcie, Izraelici, i wy, którzy boicie się Boga! Bóg tego ludu izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej, i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem. Niemal czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni. I wytępiwszy siedem szczepów w ziemi Kanaan, oddał im ziemię ich w dziedzictwo, po około czterystu pięćdziesięciu latach. A potem dał im sędziów aż do proroka Samuela.

Później poprosili o króla, i dał im Bóg na lat czterdzieści Saula, syna Kisza, z pokolenia Beniamina. Gdy zaś jego odrzucił, powołał Dawida na ich króla, o którym też dał świadectwo w słowach: „Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę”.

Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wywiódł Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: „Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach”».

Ewangelia (J 13, 16-20)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im:

«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie.

Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz trzeba, aby się wypełniło Pismo: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę”. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał».

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Dzisiejsze czytania pokazują nam, że Bóg prowadzi człowieka przez całe życie i że prawdziwa wielkość rodzi się z pokory i służby.

W pierwszym czytaniu święty Paweł przypomina historię narodu wybranego. Pokazuje, że Bóg od początku prowadził swój lud: wyprowadził go z niewoli, dawał mu przewodników, królów i proroków. To wszystko nie było przypadkiem – Bóg cierpliwie przygotowywał ludzi na przyjście Zbawiciela. I tym Zbawicielem jest Jezus. To znaczy, że Bóg działa także w historii naszego życia, nawet jeśli nie zawsze to od razu widzimy.

W Ewangelii Jezus po umyciu nóg uczniom mówi o służbie i pokorze. Przypomina, że uczeń nie jest większy od swojego Pana. On sam, choć jest Synem Bożym, uniżył się i służył innym. Jezus pokazuje, że prawdziwa siła człowieka nie jest w pysze, władzy czy stawianiu siebie na pierwszym miejscu, ale w miłości, która potrafi się pochylić nad drugim.

Dzisiejsza nauka jest bardzo potrzebna: często chcemy, żeby wszystko układało się po naszemu, od razu i bez trudu. A Bóg uczy nas cierpliwości i zaufania – bo On prowadzi nas krok po kroku. Uczy nas też, że najpiękniejsze życie to nie takie, w którym człowiek tylko bierze, ale takie, w którym umie służyć, pomagać i kochać. Właśnie wtedy stajemy się naprawdę podobni do Jezusa.

Krótka nauka na dziś