1. czytanie (Iz 65,17-21)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan: "Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą. Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele i z jej ludu – radość. Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w niej odgłosów płaczu ani krzyku narzekania. Nie będzie już w niej niemowlęcia, co miałoby żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie osiągnąć stu lat, będzie znakiem klątwy. Zbudują domy i mieszkać w nich będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich owoce".

Ewangelia (J 4,43-54)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto. Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on już bowiem umierający. Jezus rzekł do niego: "Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie". Powiedział do Niego urzędnik królewski: "Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko".Rzekł do niego Jezus: "Idź, syn twój żyje". Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł. A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: "Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka". Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: "Syn twój żyje". I uwierzył on sam i cała jego rodzina. Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Pierwsze czytanie z Księgi Izajasza mówi o tym, że Bóg przygotowuje coś nowego – nową ziemię i nowe niebo. Nie będzie już bólu, płaczu ani cierpienia. Zamiast tego będzie radość i pokój. To obietnica, że Bóg nie tylko odnawia świat, ale także daje nadzieję każdemu z nas – bez względu na przeszłość, możemy zacząć od nowa.

W Ewangelii Jezus uzdrawia syna urzędnika królewskiego, ale nie czyni tego w sposób spektakularny – nie idzie do chorego, nie dotyka go, nie wypowiada żadnej długiej modlitwy. Po prostu mówi: „Syn twój żyje”. I choć człowiek ten mógł wątpić, uwierzył Jezusowi na słowo. Jego wiara została nagrodzona – jego syn został uzdrowiony.

Bóg wzywa nas do zaufania. Nie zawsze od razu widzimy Jego działanie, ale jeśli uwierzymy w Jego słowo i Mu zaufamy, doświadczymy Jego mocy. On chce nas uzdrowić – nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim duchowo, przemieniając nasze serca i życie.

Krótka nauka na dziś

Bóg daje nam nowy początek i chce dla nas radości. Uczmy się ufać Jego słowu, nawet gdy nie widzimy natychmiastowych znaków.