1. czytanie (Rdz 21, 5. 8-20)

Czytanie z Księgi Rodzaju

Abraham miał sto lat, gdy mu się urodził syn jego, Izaak. Dziecko podrosło i zostało odłączone od piersi. Abraham wyprawił wielką ucztę w tym dniu, w którym Izaak został odłączony od piersi. Sara, widząc, że syn Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, naśmiewa się z Izaaka, rzekła do Abrahama: "Wypędź tę niewolnicę wraz z jej synem, bo syn tej niewolnicy nie będzie współdziedzicem z synem moim, Izaakiem". To powiedzenie Abraham uznał za bardzo złe – ze względu na swego syna. A wtedy Bóg rzekł do Abrahama: "Niechaj ci się nie wydaje złe to, co Sara powiedziała o tym chłopcu i o twojej niewolnicy. Posłuchaj jej, gdyż tylko od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo. Z syna zaś tej niewolnicy uczynię również wielki naród, bo jest on twoim potomkiem". Nazajutrz rano wziął Abraham chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagar, wkładając jej na barki, i oddalił ją wraz z dzieckiem. Ona zaś poszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. A gdy zabrakło wody w bukłaku, ułożyła dziecko pod jednym z krzewów, po czym odeszła i usiadła opodal tak daleko, jak łuk doniesie, mówiąc: "Nie będę patrzała na śmierć dziecka". I tak siedząc opodal, zaczęła głośno płakać. Ale Bóg usłyszał jęk chłopca i Anioł Boży zawołał na Hagar z nieba: "Cóż ci to, Hagar? Nie lękaj się, bo usłyszał Bóg jęk chłopca tam leżącego. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród". Po czym Bóg otworzył jej oczy i ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić. Bóg był z chłopcem, a ten rósł. Mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem.

Ewangelia (Mt 8, 28-34)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus przybył na drugi brzeg do kraju Gadareńczyków, wyszli Mu naprzeciw z grobowców dwaj opętani, tak bardzo niebezpieczni, że nikt nie mógł przejść tamtą drogą. Zaczęli krzyczeć: "Czego chcesz od nas, Jezusie, Synu Boży? Przyszedłeś tu przed czasem dręczyć nas?" A opodal nich pasła się duża trzoda świń. Złe duchy zaczęły Go prosić: "Jeżeli nas wyrzucasz, to poślij nas w tę trzodę świń". Rzekł do nich: "Idźcie!" Wyszły więc i weszły w świnie. I naraz cała trzoda ruszyła pędem po urwistym zboczu do jeziora i zginęła w wodach. Pasterze zaś uciekli i przyszedłszy do miasta, rozpowiedzieli wszystko, a także zdarzenie z opętanymi. Wtedy całe miasto wyszło na spotkanie Jezusa; a gdy Go ujrzeli, prosili, żeby opuścił ich granice.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Dzisiejsze czytania pokazują nam dwie bardzo życiowe sytuacje – jedną rodzinną, bolesną, a drugą związaną z walką duchową. W obu widać, jak bardzo Bóg troszczy się o człowieka, nawet w jego największym zagubieniu.

W Księdze Rodzaju słyszymy o Hagar i jej synu Izmaelu. Choć zostają wypędzeni i porzuceni na pustyni, Bóg o nich nie zapomina. Kiedy wydaje się, że wszystko jest stracone, że chłopiec umrze z pragnienia, Bóg wysyła anioła, otwiera oczy Hagar i pokazuje wodę. To historia o tym, że nawet jeśli ludzie nas odrzucą – Bóg widzi nasze łzy i przychodzi z pomocą.

W Ewangelii Jezus spotyka dwóch ludzi opętanych, których wszyscy się bali i unikali. Ale Jezus nie unika – podchodzi i przynosi im uwolnienie. To pokazuje, że Bóg ma władzę nad każdym złem, nawet najstraszniejszym. Co ciekawe, ludzie z miasta proszą Jezusa, żeby odszedł – bo bardziej przejęli się stratą świń niż tym, że dwaj cierpiący ludzie zostali uzdrowieni. To przestroga: żebyśmy nie bali się dobra tylko dlatego, że wymaga zmiany albo zakłóca nasz spokój.

Krótka nauka na dziś

Bóg widzi każdego, kto cierpi, nawet jeśli inni go odrzucają – i zawsze przychodzi z pomocą. Ale czy my jesteśmy gotowi Go przyjąć, nawet jeśli Jego obecność burzy nasz spokój?