1. czytanie (Lb 11, 4b-15)

Czytanie z Księgi Liczb

Na pustyni Izraelici mówili: "Któż nam da mięsa, abyśmy jedli? Wspominamy ryby, które darmo jedliśmy w Egipcie, ogórki, melony, pory, cebulę i czosnek. Teraz zaś jesteśmy wycieńczeni, nie mamy nic, nie widzimy niczego prócz manny". Manna zaś była podobna do nasion kolendra i miała wygląd bdelium. Ludzie wychodzili i zbierali ją, potem mełli w ręcznych młynkach albo tłukli w moździerzach. Gotowali ją w garnkach lub robili z niej podpłomyki; smak miała taki jak ciasto na oleju. Gdy nocą opadała rosa na obóz, opadała równocześnie i manna. Mojżesz usłyszał, że lud narzeka rodzinami – każda u wejścia do swego namiotu. Wtedy rozpalił się potężnie gniew Pana, a także Mojżeszowi wydało się to złe. Rzekł więc Mojżesz do Pana: "Czemu tak źle się obchodzisz ze sługą swoim, czemu nie darzysz mnie życzliwością i złożyłeś na mnie cały ciężar tego ludu? Czy to ja począłem ten lud w łonie albo ja go zrodziłem, że mi powiedziałeś: „Noś go na łonie swoim, jak nosi piastunka dziecię, i zanieś go do ziemi, którą poprzysiągłem dać ich przodkom”? Skąd wezmę mięsa, aby dać temu całemu ludowi? A przecież przeciw mnie podnoszą skargę i wołają: „Daj nam mięsa do jedzenia!” Nie mogę już sam dłużej dźwigać troski o ten lud, już mi nazbyt ciąży. Skoro tak ze mną postępujesz, to raczej mnie zabij, jeśli darzysz mnie życzliwością, abym nie patrzył na swoje nieszczęście".

Ewangelia (Mt 14, 13-21)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności". Lecz Jezus im odpowiedział:"Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!" Odpowiedzieli Mu: "Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb". On rzekł:"Przynieście Mi je tutaj". Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Dziś Słowo Boże pokazuje nam dwie bardzo życiowe sytuacje: zmęczenie ludzi i narzekanie na to, co mają — oraz troskę Jezusa, który mimo trudności, nie zostawia nikogo głodnym.

W pierwszym czytaniu widzimy Mojżesza, który prowadzi Izraelitów przez pustynię. Lud zaczął narzekać — nie cieszyli się już manną, cudownym pokarmem danym przez Boga. Zaczęli tęsknić za dawnym życiem w Egipcie, mimo że byli tam niewolnikami. Mojżesz czuje się bezsilny, przeciążony, zmęczony odpowiedzialnością za ludzi, którzy ciągle tylko narzekają. To pokazuje, jak łatwo człowiek może zapomnieć o tym, co już otrzymał, i jak trudne jest niesienie odpowiedzialności za innych.

W Ewangelii Jezus, mimo własnego bólu po śmierci Jana Chrzciciela, wychodzi naprzeciw tłumowi. Widzi ich potrzeby, uzdrawia i karmi. Choć uczniowie mówią, że mają tylko pięć chlebów i dwie ryby, Jezus czyni cud: daje chleb tysiącom. Uczy nas tym, że nawet z małego może powstać wielkie dobro, jeśli zawierzymy Bogu.

Zamiast narzekać na to, czego nam brakuje, nauczmy się dziękować za to, co już mamy. Bóg troszczy się o nas — i z niewielkiego potrafi uczynić wielkie rzeczy, jeśli Mu zaufamy.

Krótka nauka na dziś

Nie narzekaj, ale zaufaj Bogu — On da ci więcej, niż się spodziewasz. Nawet z małych darów uczyni cud, jeśli z wiarą Mu je powierzysz.