Słowo na dziś - 09.12.2025

1. czytanie (Iz 40, 1-11)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy». Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały». Głos się odzywa: «Wołaj!» – i rzekłem: «Co mam wołać?» – «Wszelkie ciało jest jak trawa, a cały wdzięk jego – jak polnego kwiatu. Trawa usycha, więdnie kwiat, gdy na nie wiatr Pana powieje. Prawdziwie, trawą jest naród. Trawa usycha, więdnie kwiat, lecz słowo Boga naszego trwa na wieki». Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie on swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».

Ewangelia (Mt 18, 12-14)

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych».

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Prorok Izajasz przekazuje słowa otuchy od Boga: czas trudów Izraela dobiega końca, Bóg nie opuszcza swojego ludu. Zapowiada, że Pan sam przyjdzie, aby ich pocieszyć, wyprostować kręte ścieżki ich życia i okazać swoją chwałę. Prorok przypomina, że ludzie i ich siły są jak trawa – przemijają – ale słowo Boga trwa na wieki. Bóg zbliża się do swojego ludu jak dobry pasterz, który troszczy się o każdą owcę, szczególnie o tę słabszą.

W Ewangelii Jezus mówi o pasterzu, który zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, aby szukać tej jednej, która się zagubiła. Kiedy ją znajduje, cieszy się nią bardziej niż wszystkimi pozostałymi. Jezus wyjaśnia, że tak właśnie działa serce Jego Ojca: On nie chce zguby nikogo, nawet najmniejszego, najbardziej zagubionego człowieka.

Bóg przychodzi do nas nie jako surowy sędzia, ale jako dobry i czuły pasterz. Nikt dla Niego nie jest stracony – nawet jeśli zdarzyło nam się odejść, On wciąż nas szuka. Tylko pozwólmy Mu się odnaleźć: otwórzmy serce, prostujmy drogi, wracajmy do Niego. Jego słowo jest pewne i niezawodne, a Jego miłość większa niż nasze słabości.

Krótka nauka na dziś

Bóg troszczy się o każdego człowieka i nie chce, aby ktokolwiek się zagubił. Jego miłość jest stała i cierpliwie prowadzi nas z powrotem do domu.