1. czytanie (Dz 13, 13-25)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Odpłynąwszy z Pafos, Paweł i jego towarzysze przybyli do Perge w Pamfilii, a Jan wrócił do Jerozolimy, odłączywszy się od nich. Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli. Po odczytaniu Prawa i Proroków przełożeni synagogi posłali do nich i powiedzieli: "Przemówcie, bracia, jeżeli macie jakieś słowo zachęty dla ludu". Wstał więc Paweł i skinąwszy ręką, przemówił: "Słuchajcie, Izraelici i wy, którzy boicie się Boga! Bóg tego ludu izraelskiego wybrał ojców naszych i wywyższył lud na obczyźnie w ziemi egipskiej i wyprowadził go z niej mocnym ramieniem. Mniej więcej przez czterdzieści lat znosił cierpliwie ich obyczaje na pustyni. I wytępiwszy siedem szczepów w ziemi Kanaan oddał im ziemię ich w dziedzictwo, mniej więcej po czterystu pięćdziesięciu latach. I potem dał im sędziów aż do proroka Samuela. Później poprosili o króla, i dał im Bóg na lat czterdzieści Saula, syna Kisza z pokolenia Beniamina. Gdy zaś jego odrzucił, powołał Dawida na ich króla, o którym też dał świadectwo w słowach: „Znalazłem Dawida, syna Jessego, człowieka po mojej myśli, który we wszystkim wypełni moją wolę”. Z jego to potomstwa, stosownie do obietnicy, wyprowadził Bóg Izraelowi Zbawiciela Jezusa. Przed Jego przyjściem Jan głosił chrzest nawrócenia całemu ludowi izraelskiemu. A pod koniec swojej działalności Jan mówił: „Ja nie jestem tym, za kogo mnie uważacie. Po mnie przyjdzie Ten, któremu nie jestem godny rozwiązać sandałów na nogach”.

Ewangelia (J 13,16-20)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im: "Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to będziecie błogosławieni, gdy według tego będziecie postępować. Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz potrzeba, aby się wypełniło Pismo: Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał".

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Dzisiejsze czytania przypominają nam o dwóch rzeczach: o wierności Boga wobec swojego planu zbawienia i o naszym powołaniu do pokornej służby.

W Dziejach Apostolskich słyszymy, jak Paweł przypomina historię Izraela – od Abrahama aż po Jezusa. Pokazuje, że cała historia była przygotowaniem na przyjście Zbawiciela. Od patriarchów, przez królów, aż po Jana Chrzciciela – wszystko zmierzało do jednego: do Jezusa, który przyszedł, aby nas zbawić. Bóg jest wierny swoim obietnicom i konsekwentnie je wypełnia – nie zawsze w sposób, jaki byśmy oczekiwali, ale zawsze z miłością i mądrością.

W Ewangelii Jezus przypomina uczniom, że prawdziwa wielkość to pokorna służba. Kiedy umył im nogi, pokazał, że nie przyszedł po to, by Mu służono, ale żeby służyć. A my, jeśli chcemy być naprawdę Jego uczniami, musimy przyjąć tę postawę. Nie chodzi tylko o wielkie czyny – ale o codzienne, ciche dobro: troskę, zrozumienie, gotowość do pomocy. I ważne: kto przyjmuje drugiego człowieka z miłością – przyjmuje samego Chrystusa.

Krótka nauka na dziś

Bóg prowadzi historię zbawienia z wielką cierpliwością i miłością, aż do Jezusa. A Jezus uczy nas, że prawdziwe szczęście jest w pokornej służbie drugiemu człowiekowi.