1. czytanie (2 Mch 6,18-31)

Czytanie z Drugiej Księgi Machabejskiej

W czasie prześladowań Izraela przez króla Antiocha Eleazar, jeden z pierwszych uczonych w Piśmie, mąż już w podeszłym wieku, szlachetnego oblicza, był zmuszony do otwarcia ust i jedzenia wieprzowiny. On jednak wybierając raczej chwalebną śmierć aniżeli godne pogardy życie, dobrowolnie szedł na miejsce kaźni, a wypluł mięso, jak powinni postąpić ci, którzy mają odwagę odrzucić to, czego nie wolno jeść nawet przez miłość do życia. Ci, którzy byli wyznaczeni do tej bezbożnej ofiarnej uczty, ze względu na bardzo dawną znajomość z tym mężem wzięli go na osobne miejsce i prosili, aby zjadł przyniesione przez nich i przygotowane mięso, które wolno mu jeść. Niech udaje tylko, że je to, co jest nakazane przez króla, mianowicie mięso z ofiar. Tak postępując uniknie śmierci, a ze względu na dawną z nimi przyjaźń skorzysta z miłosierdzia. On jednak powziął szlachetne postanowienie, godne jego wieku, powagi jego starości, okrytych zasługą siwych włosów i postępowania doskonałego od dzieciństwa, przede wszystkim zaś świętego i od Boga pochodzącego prawodawstwa. Dał im jasną odpowiedź mówiąc, aby go zaraz posłali do Hadesu. „Udawanie bowiem nie przystoi naszemu wiekowi. Wielu młodych byłoby przekonanych, że Eleazar, który ma już dziewięćdziesiąt lat, przyjął pogańskie obyczaje. Oni to przez moje udawanie, i to dla ocalenia maleńkiej resztki życia, przeze mnie byliby wprowadzeni w błąd, ja zaś hańbą i wstydem okryłbym swoją starość. Jeżeli bowiem teraz uniknę ludzkiej kary, to z rąk Wszechmocnego ani żywy, ani umarły nie ucieknę. Dlatego jeżeli mężnie teraz zakończę życie, okażę się godny swojej starości, młodym zaś pozostawię piękny przykład ochotnej i wspaniałomyślnej śmierci za godne czci i święte prawa”. To powiedziawszy, natychmiast wszedł na miejsce kaźni. Ci, którzy go przyprowadzili, na skutek wypowiedzianych przez niego słów zamienili miłosierdzie na surowość. Sądzili bowiem, że one były szaleństwem. Mając już pod ciosami umrzeć, westchnął i powiedział: „Bogu, który ma świętą wiedzę, jest jawne to, że mogłem uniknąć śmierci. Jako biczowany ponoszę wprawdzie boleści na ciele, dusza jednak cierpi to z radością, gdy Jego się boję”. W ten sposób więc zakończył życie, a swoją śmiercią pozostawił nie tylko dla młodzieży, lecz także dla większości narodu przykład szlachetnego usposobienia i pomnik cnoty.

Ewangelia (Łk 19,1-10)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu”. Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy widząc to, szemrali: „Do grzesznika poszedł w gościnę”. Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: „Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie”. Na to Jezus rzekł do niego: „Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło”.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

dzisiejsze czytania stawiają przed nami dwa obrazy prawdziwej odwagi wiary.

W pierwszym czytaniu widzimy Eleazara – człowieka starego, doświadczonego, szanowanego. Zmuszano go, by złamał Boży nakaz i jadł to, czego Bóg zabronił. Mógłby to zrobić „na niby”, żeby ocalić życie. Wystarczyłoby udawać.
Ale Eleazar wybrał prawdę. Wiedział, że jego przykład może pociągnąć młodych – do dobra albo do złego. Wolał umrzeć, niż udawać wiarę tylko dla wygody. Jego śmierć była świadectwem, że wierność Bogu jest ważniejsza niż życie doczesne.

W Ewangelii widzimy Zacheusza – bogatego, grzesznego człowieka, który bardzo chciał spotkać Jezusa. Nie wstydził się tego pragnienia, nawet jeśli musiał wejść na drzewo i narazić się na śmieszność. A kiedy spotkał Jezusa, zmienił swoje życie: zaczął naprawiać krzywdy i dzielić się dobrem.
Zacheusz pokazuje, że każdy grzesznik ma szansę wrócić do Boga, jeśli tylko szczerze tego pragnie.

Nie chodzi o to, by być doskonałym, ale by być prawdziwym. Bóg pragnie naszej szczerości: szczerego trwania przy Jego prawie, jak Eleazar, i szczerego powrotu do Niego, jak Zacheusz. Prawdziwa wiara to nie udawanie przed ludźmi, ale życie przed Bogiem.

Krótka nauka na dziś

Bóg chce, aby nasza wiara była autentyczna, a nie tylko na pokaz. Kto trwa przy Bogu i kto szczerze do Niego wraca, ten otrzymuje zbawienie.