Słowo na dziś - 20.11.2025

1. czytanie (1 Mch 2,15-29)

Czytanie z Pierwszej Księgi Machabejskiej

Do miasta Modin przybyli królewscy wysłańcy, którzy zmuszali do odstępstwa przez uczestnictwo w składaniu ofiary. Wielu spomiędzy Izraelitów przyszło do nich. Gdy jednak zebrali się Matatiasz i jego synowie, wtedy królewscy wysłańcy zwrócili się do Matatiasza słowami: „Ty jesteś zwierzchnikiem, sławnym i wielkim w tym mieście, a powagę twoją umacniają synowie i krewni. Teraz więc ty pierwszy przystąp i wykonaj to, co poleca dekret królewski, tak jak to uczyniły już wszystkie narody, a nawet mieszkańcy Judy i ci, którzy pozostali w Jerozolimie. Za to ty i synowie twoi będziecie należeli do królewskich przyjaciół, ty i synowie twoi będziecie zaszczytnie obdarzeni srebrem, złotem i innymi darami”. Na to jednak Matatiasz odpowiedział donośnym głosem: „Jeżeli nawet wszystkie narody, które mieszkają w państwie podległym królewskiej władzy, na znak posłuszeństwa swemu królowi odstąpiły od kultu swych ojców i zgodziły się na jego nakazy, to jednak ja, moi synowie i moi krewni będziemy postępowali zgodnie z przymierzem, które zawarli nasi ojcowie. Niech nas Bóg broni od przekroczenia Prawa i jego nakazów. Królewskim rozkazom nie będziemy posłuszni i od naszego kultu nie odstąpimy ani na prawo, ani na lewo”. Zaledwie skończył mówić te słowa, pewien człowiek, Judejczyk, przystąpił do ołtarza w Modin, ażeby złożyć ofiarę zgodnie z królewskim dekretem. Gdy zobaczył to Matatiasz, zapłonął gorliwością i zadrżały mu nerki, i zawrzał gniewem, który był słuszny. Pobiegł więc i zabił go obok ołtarza. Zabił wtedy także królewskiego urzędnika, który zmuszał do składania ofiar, ołtarz zaś rozwalił. Zapałał gorliwością o Prawo i tak uczynił, jak Pinchas Zambriemu, synowi Salu. Wtedy też Matatiasz zaczął w mieście wołać donośnym głosem: „Niech idzie za mną każdy, kto płonie gorliwością o Prawo i obstaje za przymierzem”. Potem zaś on sam i jego synowie uciekli w góry, pozostawiając w mieście wszystko, co tylko posiadali. Wtedy wielu ludzi, którzy szukali tego, co sprawiedliwe i słuszne, udało się na pustynię i tam przebywali.

Ewangelia (Łk 19,41-44)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: „O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi. Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, obiegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia”.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

Pierwsze czytanie ukazuje nam odwagę Matatiasza, który w czasach prześladowań odmówił porzucenia wiary. Mógł zyskać bogactwo, uznanie i wygodę, gdyby zgodził się na nakazaną przez władcę niewierność wobec Boga. On jednak wybrał wierność Prawu, choć oznaczało to konflikt, niebezpieczeństwo i utratę wszystkiego. Dzięki jego stanowczości wielu ludzi odnalazło siłę, by nie zdradzić Boga, choć czasy były bardzo trudne.

W Ewangelii Jezus patrzy na Jerozolimę i płacze, ponieważ ludzie nie poznali czasu, w którym Bóg przyszedł, aby ich zbawić. Mieli przed oczami Jezusa, a jednak Go nie rozpoznali. Trzymali się swoich przyzwyczajeń, pozorów i przekonań, zamiast otworzyć serca. Jezus płacze nie z gniewu, ale z bólu — bo miłość została odrzucona.

Oba czytania prowadzą nas do pytania: czy potrafimy być wierni Bogu wtedy, gdy to kosztuje? I czy potrafimy rozpoznać Jego obecność w naszym życiu teraz, a nie „kiedyś”? Wierność i uważność serca są kluczem do prawdziwego pokoju.

Krótka nauka na dziś

Trzeba być wiernym Bogu nawet wtedy, gdy to trudne lub niepopularne. Rozpoznawajmy Jego obecność dzisiaj, aby nie minąć łaski, którą nam daje.