1. czytanie (Ezd 9, 5-9)

Czytanie z Księgi Ezdrasza

Ja, Ezdrasz, w czasie ofiary wieczornej wstałem z upokorzenia swego, w rozdartej szacie i płaszczu padłem na kolana, wyciągnąłem dłonie do Pana, Boga mojego, i rzekłem:

«Boże mój! Bardzo się wstydzę, Boże mój, podnieść twarz do Ciebie, albowiem przestępstwa nasze urosły powyżej głowy, a wina nasza wzbiła się do nieba. Od dni ojców naszych aż po dziś dzień ciąży na nas wielka wina. My, królowie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę królów tych krain, pod miecz, w niewolę, na złupienie i na publiczne pośmiewisko, jak to jest dziś.

A teraz zaledwie na chwilę przyszło zmiłowanie od Pana, Boga naszego, przez to, że pozostawił nam garstkę ocalonych, że w swoim miejscu świętym dał nam schronienie, że Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze i że pozwolił nam w niewoli naszej trochę odetchnąć, bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, lecz dał nam znaleźć względy u królów perskich, pozwalając nam odżyć, byśmy mogli wznieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny – dając nam ostoję w Judzie i Jerozolimie».

Ewangelia (Łk 9, 1-6)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.

Mówił do nich: «Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie. Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, pozostańcie tam i stamtąd będziecie wychodzić. Jeśliby was gdzieś nie przyjęli, wychodząc z tego miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo przeciwko nim!»

Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie.

Streszczenie Słowa

Drodzy Bracia i Siostry,

W pierwszym czytaniu słyszymy modlitwę Ezdrasza, pełną skruchy i pokory. Lud Izraela wie, że zawinił przed Bogiem, ale jednocześnie dostrzega, że Pan nie zostawił go samego – dał mu oddech nadziei i szansę na odbudowę świątyni. To pokazuje, że nawet w naszych upadkach Bóg daje nam nowe początki.

W Ewangelii Jezus posyła uczniów, by głosili Dobrą Nowinę i leczyli chorych. Mają iść ubodzy, bez zabezpieczeń, aby ich siłą nie były rzeczy materialne, ale zaufanie do Boga. To przypomina nam, że najważniejsze w chrześcijaństwie to zawierzyć Panu i dzielić się Jego miłością, a nie polegać na własnych zabezpieczeniach.

Krótka nauka na dziś

Bóg podnosi nas nawet po największych upadkach i daje nowe życie. On posyła nas, byśmy szli z ufnością i głosili Jego miłość nie słowem, lecz całym życiem.