Tak mówi Pan: «Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy ani sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem; i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami. Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek. Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy».
Bracia: Wiecie, jacy dla was byliśmy, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, tak że okazaliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai. Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie potrzebujemy o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?» On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy».
Drodzy Bracia i Siostry,
W pierwszym czytaniu Bóg przypomina, że trzeba troszczyć się o ludzi słabych i pokrzywdzonych. Szczególnie zwraca uwagę na obcych, wdowy, sieroty i ubogich. Bóg słyszy ich skargi i nie pozostaje obojętny na niesprawiedliwość. Oczekuje od nas, że nie będziemy wykorzystywać cudzej trudnej sytuacji, lecz okażemy pomoc i miłosierdzie.
Święty Paweł chwali mieszkańców Tesalonik, ponieważ przyjęli naukę Jezusa i zaczęli według niej żyć, mimo że spotykały ich trudności. Ich wiara stała się przykładem dla innych. Pokazali, że nawrócenie nie polega tylko na słuchaniu słów, ale na zmianie życia i służeniu Bogu.
W Ewangelii Jezus wskazuje dwa najważniejsze przykazania: miłość do Boga i miłość do bliźniego. Nie można ich od siebie oddzielić. Prawdziwa wiara powinna być widoczna w tym, jak traktujemy innych ludzi, szczególnie tych, którzy potrzebują naszej pomocy.
Nie wystarczy mówić, że kochamy Boga, chodzić do kościoła czy znać przykazania. Nasza wiara powinna być widoczna w codziennym postępowaniu: w uczciwości, pomocy potrzebującym, szacunku i wrażliwości na cudzą krzywdę. Czasem wystarczy wysłuchać kogoś, wesprzeć osobę w trudnej sytuacji albo zrezygnować z własnej korzyści, żeby komuś nie zaszkodzić.
Warto też pamiętać, że miłość bliźniego nie oznacza wyłącznie troski o rodzinę i przyjaciół. Obejmuje również ludzi obcych, samotnych, biednych czy takich, z którymi trudno nam się porozumieć. Bóg patrzy nie tylko na nasze słowa, ale przede wszystkim na nasze serce i czyny.
Kochajmy Boga całym sercem i pokazujmy tę miłość przez uczciwość, pomoc oraz szacunek wobec drugiego człowieka. Nie wykorzystujmy słabości innych, lecz zauważajmy ich potrzeby i reagujmy na krzywdę, bo prawdziwa wiara wyraża się w czynach.
Prosimy o wsparcie budowy kościoła parafialnego
nr. konta: 06 9511 0000 0000 5948 2000 0040
Bóg zapłać za dobroć serca i wsparcie naszej parafii
Ksiądz Proboszcz wraz z Parafianami
