Uroczystość Zesłania Ducha Świętego nazywana także "Pięćdziesiątnicą" przypada na siódmą niedzielę po Wielkanocy. Upamiętnia wydarzenie, które miało miejsce w Jerozolimie 50 dni po Zmartwychwstaniu Chrystusa, czyli po święcie Paschy, i 10 dni po Wniebowstąpieniu Pana. Zgodnie z Katechizmem Kościoła katolickiego "Duch Święty jest trzecią osobą Trójcy Świętej współistotną Ojcu i Synowi". W Credo mówimy -„Wierzę w Ducha Świętego - Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi". Według słów św. Pawła Apostoła z Listu do Galatów, owocem działania Ducha Świętego są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość".

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa obchody Pięćdziesiątnicy rozpoczynały się od całonocnego czuwania. W wigilię święta udzielano np. chrztu katechumenom - osobom przygotowującym się do przyjęcia chrztu, nazywanego także wtajemniczeniem chrześcijańskim. Pięćdziesiątnica zbiegała się wówczas z żydowskim świętem Szawuot, obchodzonym siedem tygodni po Pesach, czyli na przełomie maja i czerwca. Był to czas dziękczynienia za zbiory jęczmienia i początek żniw pszenicy. Żydzi składali wówczas Bogu ofiarę w Świątyni Jerozolimskiej w postaci dwóch bochenków chleba z pierwszych plonów. W okresie talmudycznym, obejmującym sześć pierwszych wieków naszej ery, dzień ten stał się również upamiętnieniem rocznicy nadania Żydom Tory (Prawa) na Synaju. W synagogach odbywa się całonocne czuwanie, połączone ze studiowaniem Tory oraz uroczystym, głośnym odczytywaniem Dekalogu w pozycji stojącej. Synagogi dekoruje się kwiatami i gałązkami, domy specjalnymi wycinankami.

W średniowieczu w czasie obchodów uroczystości Zesłania Ducha Świętego istniał zwyczaj rzucania z sufitu kościoła, w trakcie odprawiania mszy św. róż i innych kwiatów symbolizujących dary Ducha Świętego. W bazylikach i katedrach w czasie uroczystości wypuszczano z klatek gołębie - symbol Ducha Świętego. Zgodnie z obowiązującym w Kościele katolickim prawem „za pobożne, publiczne odmówienie całego hymnu O Stworzycielu Duchu, przyjdź w uroczystość Zesłania Ducha Świętego wierni mogą uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami". Pięćdziesiątnica kończy w Kościele katolickim okres Wielkanocny, podczas którego w liturgii używa się szat w białym kolorze.

Pismo Święte ukazuje Ducha Świętego za pomocą różnych obrazów. „W jednym miejscu Biblia opisuje Go jako łagodne tchnienie, w innym jako gwałtowną wichurę, w ten sposób podkreślając Jego wielką delikatność i potęgę zarazem. Mamy też fragment opisujący Ducha Świętego jako wodę, która jak deszcz spada na wszystko, co żyje i przynosi temu wzrost oraz jako ognia, który rozpala i oczyszcza". Pismo Święte wskazuje również owoce, po których możemy poznać działanie Ducha Świętego, takie jak: miłość, pokój, radość, cierpliwość, opanowanie. „Duch Święty składa w sercach wierzących także dary, nazywane charyzmatami, którymi człowiek może służyć wspólnocie Kościoła. Co ciekawe, te dary są bardzo różne, każdy nas otrzymał inny i dopiero ich współdziałanie zapewnia wspólnocie wzrost".

„Duch Święty się nie zmienił, działa dziś tak samo, jak dwa tysiące lat temu. To my się zmieniliśmy. Apostołowie i pierwsi chrześcijanie bardzo czekali na przyjście Ducha Świętego, byli na Niego otwarci i przyzywali Go. Jednak od okresu średniowiecza w Kościele wymiar przeżywania obecności Ducha Świętego mocno się osłabił. Mało o Nim myślimy i nie oczekujemy Jego działania, a On jest wrażliwy na naszą wolność i się nie narzuca". „Przeżywanie obecności Ducha Świętego zaczęło się w Kościele odnawiać dopiero w XX w., wraz ze wzrostem ruchów charyzmatycznych". Już 1 stycznia 1901 r. papież Leon XIII modlił się o nowe wylanie Ducha Świętego i w imieniu całego Kościoła zaintonował na początek nowego wieku hymn "Veni Creator Spiritus" (O, Stworzycielu Duchu, przyjdź). W 1962 r., przed Soborem Watykańskim II, papież Jan XXIII wezwał cały Kościół, by modlił się o nową Pięćdziesiątnicę, a w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele Lumen Gentium znalazł się zapis, że Duch Święty prowadzi i uświęca Kościół nie tylko poprzez sakramenty, ale również udzielając wiernym szczególnych łask, czyli charyzmatów. „W adhortacji papieża Jana Pawła II Ut unum sint z 1995 r. czytamy, że szukanie jedności jest ewidentnym znakiem obecności Ducha świętego" - powiedział. Zaznaczył, że katolickie przeżywanie obecności Ducha Świętego różni się od tego, co widzimy w Kościołach protestanckich. „W Kościele katolickim uczymy się przeżywać obecność Ducha Świętego w zgodności wiary i rozumu, podążając za wezwaniem św. Pawła, aby nie gasić ognia, ale wszystko dobrze rozeznawać. Chodzi o rozpoznawanie, czy dane zjawisko jest naprawdę duchowe, czy wynika bardziej z naszych emocji "Kaznodzieja Domu Papieskiego ojciec Raniero Cantalamessa powiedział kiedyś, że kiedy nie jesteśmy otwarci na Ducha Świętego, kiedy ewangelizując bazujemy jedynie na swoich pomysłach, to możemy tworzyć różne projekty, mnożyć spotkania, komisje i przygotowywać materiały duszpasterskie, ale to nie będzie przemieniać serc".

Założyciel Ruchu Światło-Życie ks. Franciszka Blachnickiego, który jako jeden z pierwszych wprowadził odnowę charyzmatyczną do Polski. „To było w okresie głębokiego komunizmu. W tym trudnym dla Kościoła okresie ks. Blachnicki dokonał niemożliwego: stworzył ruch oazowy - największy młodzieżowy ruch ewangelizacyjny w Europie, bez którego Kościół w Polsce wyglądałby dziś zupełnie inaczej". Chcąc ewangelizować, powinniśmy przyzywać pomocy Ducha Świętego. "Jego działanie jest jak woda. Kiedy Go szukamy, On sprawia, że nasze życie jest prawdziwie owocne, również w wymiarze bycia świadkami Jezusa Chrystusa. Przyjmując dary Ducha Świętego stawajmy się świadkami wiary we współczesnym świecie.