Papież Leon XIV o wspólnocie Kościoła

Kościół nie jest celem samym w sobie i nie może ograniczać się wyłącznie do spraw doczesnych – przypomniał papież Leon XIV podczas środowej audiencji generalnej. Ojciec Święty podkreślił, że prawdziwym horyzontem Kościoła pozostaje Królestwo Boże, a chrześcijanie żyją między tym, co „już”, a tym, co „jeszcze nie”.

Odwołując się do soborowej konstytucji „Lumen gentium”, Papież przypomniał, że „Kościół jest Ludem Bożym pielgrzymującym w dziejach, a celem wszystkich jego działań jest Królestwo Boże”. Zauważył przy tym, że ten wymiar bywa dziś marginalizowany, gdyż uwaga wierzących skupia się głównie na tym, co widzialne i natychmiastowe. Ojciec Święty przypomniał jedno z najważniejszych określeń soborowych: Kościół jest „powszechnym sakramentem zbawienia”, czyli „znakiem i narzędziem tej pełni życia i pokoju obiecanej przez Boga”. Nie utożsamia się on jednak w pełni z Królestwem Bożym, lecz pozostaje jego „zaczątkiem i zalążkiem”, oczekując ostatecznego spełnienia.

Chrześcijanie, jak zaznaczył, żyją w napięciu między początkiem a wypełnieniem tej obietnicy, prowadzeni przez Boga, „który czyni wszystko nowe”. Papież podkreślił, że chrześcijańska nadzieja nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz wezwaniem do działania. Kościół ma obowiązek jasno sprzeciwiać się wszystkim „co poniża życie i hamuje jego rozwój”, oraz stawać po stronie ubogich, wyzyskiwanych i ofiar przemocy. Jednocześnie przypomniał, że Kościół „nie głosi samego siebie”, ale wskazuje na zbawienie w Chrystusie, realizowane w historii słowem i czynem.

W katechezie wybrzmiało także wezwanie do odnowy. Struktury kościelne „ponieważ istnieją one w dziejach i w czasie – są wezwane do ciągłego nawracania, do odnawiania form i reformowania struktur, do ciągłego odradzania relacji, tak aby mogły naprawdę odpowiadać swojej misji”. Papież przypomniał również o komunii świętych, czyli o jedności, która przekracza granicę śmierci. Kościół bowiem obejmuje zarówno wierzących żyjących na ziemi, jak i tych, którzy osiągnęli już pełnię życia w Bogu. W liturgii wierzący jednoczą się z tymi, „którzy już zakończyli swoje ziemskie życie i znajdują się w stanie oczyszczenia lub zażywają chwały”, tworząc jedną wspólnotę nadziei i uwielbienia.